ΝΑ ΑΝΑΚΛΗΘΕΙ Η ΑΠΟΛΥΣΗ ΣΤΗΝ TELEPERFORMANCE!

Την Τρίτη 24 Ιουνίου η πολυεθνική εταιρεία παροχής τηλεφωνικών υπηρεσιών «Teleperformance» (στην οποία εργάζονται περισσότεροι από 2.000 εργαζόμενοι με άθλιους όρους εργασίας και στη συντριπτική τους πλειοψηφία με συμβάσεις ορισμένου χρόνου) απέλυσε τον εργαζόμενο Ορέστη Κώτσια. Η εταιρεία προφασίστηκε ότι ο συνάδελφος είχε μειωμένη απόδοση. Η πραγματικότητα όμως είναι εντελώς διαφορετική:
Ο Ορέστης ήταν ένας από τους εργαζόμενους που αρνήθηκαν να υποταχτούν στις απαράδεκτες συνθήκες δουλειάς που επιβάλλει η διοίκηση της επιχείρησης, ένας από αυτούς που υπερασπίστηκαν τα δικαιώματά τους και απαίτησαν την εφαρμογή της συλλογικής σύμβασης εργασίας και τη βελτίωση των εργασιακών συνθηκών.
Ιδιαίτερα μετά τις πρόσφατες απεργιακές κινητοποιήσεις για το ασφαλιστικό (στις οποίες ο Ορέστης, μαζί με άλλους συναδέλφους του, πρωτοστάτησε καλώντας -με επιτυχία- τους συναδέλφους του να απεργήσουν) το κλίμα στην επιχείρηση έγινε ακόμη πιο πιεστικό. Πολλοί εργαζόμενοι εξαναγκάστηκαν σε παραίτηση, πολλές συμβάσεις εργασίας δεν ανανεώθηκαν, ενώ απειλήθηκε και η επιβολή προστίμων και παρακράτησης ημερομισθίων.
Σε αυτό το κλίμα τρομοκρατίας εντάσσεται και η απόλυση του Ορέστη Κώτσια, η οποία έχει και ως επιπλέον στόχο το χτύπημα του δικαιώματος στον ελεύθερο συνδικαλισμό και τη συλλογική διεκδίκηση.
Για το λόγο αυτό, η απόλυση του Ορέστη ξεσήκωσε ένα σημαντικό κύμα αλληλεγγύης που έχει φέρει τη διοίκηση της εταιρείας σε δύσκολη θέση. Ομοσπονδίες, σωματεία, συνδικαλιστές και απλοί εργαζόμενοι εκφράζουν έμπρακτα την αντίθεσή τους στην εργοδοτική τρομοκρατία και απαιτούν την ανάκληση της απόλυσης. Εκπρόσωποι της ΓΣΕΕ, του ΕΚΑ, της Ομοσπονδίας Ιδιωτικών Υπαλλήλων, πρωτοβάθμιων σωματείων και τοπικών κινήσεων έχουν ήδη καλέσει την εταιρεία να αναθεωρήσει τη στάση της. Παράλληλα, έχει συγκροτηθεί η «Πρωτοβουλία Ενάντια στην Απόλυση στην Teleperformance» με στόχο την καλύτερη οργάνωση της ενημέρωσης και της δράσης γύρω από την υπόθεση της απόλυσης.
Σημαντική επιτυχία της πλατιάς αυτής κινητοποίησης είναι και η γνωμοδότηση της Επιθεώρησης Εργασίας κατά τη διάρκεια τριμερούς συνάντησης την Τετάρτη 16 Ιουλίου, η οποία δικαιώνει το συνάδελφο και υποδεικνύει στην επιχείρηση να ανακαλέσει την απόλυση.
Ωστόσο, επειδή η στάση της επιχείρησης παραμένει η ίδια, η Ομοσπονδία Ιδιωτικών Υπαλλήλων κάλεσε τριμερή συνάντηση με το Υπουργείο Εργασίας, η οποία και θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 30 Ιουλίου, στις 11 το πρωί.
Η «Πρωτοβουλία Ενάντια στην Απόλυση στην Teleperformance» καλεί την ίδια μέρα και ώρα όλους τους εργαζόμενους σε παράσταση διαμαρτυρίας έξω από το Υπουργείο προκειμένου να εκφραστεί μαζικά η αλληλεγγύη στον Ορέστη, αλλά και να καταγγελθούν οι άθλιες συνθήκες εργασίας στην Teleperformance.

Παράλληλα, καλεί τα μέσα μαζικής ενημέρωσης να αναδείξουν το ζήτημα της απόλυσης, αλλά και του εργασιακού μεσαίωνα που κυριαρχεί στη συγκεκριμένη εταιρεία αλλά και γενικότερα στα λεγόμενα call centers, δηλαδή στις εταιρείες παροχής τηλεφωνικών υπηρεσιών.

Μέχρι στιγμής, ψηφίσματα αλληλεγγύης για την υπόθεση έχουν εκδώσει οι εξής:
1. Εργατικό Κέντρο Αθήνας
2. Ομοσπονδία Ιδιωτικών Υπαλλήλων
3. Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου-Χάρτου Αττικής
4. Πανελλήνιο Σωματείο Εργαζομένων Στη Wind
5. Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών
6. Σύλλογος Εργαζομένων Στα Φροντιστήρια Καθηγητών (ΣΕΦΚ)
7. Συνδικάτο Εργαζομένων Στην Ενέργεια «Εργατική Αλληλεγγύη»
8. Σωματείο Εργαζομένων Νοσοκομείου “Αμαλία Φλέμινγκ”
9. Σωματείο Εργαζομένων Νοσοκομείου “Α. Συγγρός”
10. ΕΛΜΕ Πειραιά
11. Σύλλογος Υπαλλήλων Δήμου Καλλιθέας
12. Σύνδεσμος Ιδ. Υπαλλήλων ΑΕ και Γραφείων
13. Ένωση Επαγγελματιών Λογιστών Πρωτευούσης,

Παράλληλα, σε εξέλιξη βρίσκεται η συλλογή υπογραφών συνδικαλιστών, ενώ το ζήτημα αναφέρθηκε και σε σχετική επερώτηση στη Βουλή του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Θ. Λεβέντη.

Η “Πρωτοβουλία ενάντια στην απόλυση στην Teleperformance” καλεί όλους τους εργαζόμενους, τις συλλογικότητες και τα σωματεία να στηρίξουν τη Σ Υ Γ Κ Ε Ν Τ Ρ Ω Σ Η που διοργανώνει έξω από το Υπουργείο Εργασίας (Πειραιώς 40) την ΤΕΤΑΡΤΗ 30 ΙΟΥΛΙΟΥ, στις 11 το πρωί, ώρα στην οποία έχει οριστεί και η τριμερής συνάντηση μεταξύ εργαζόμενου, εργοδοσίας και υπουργείου.

Το πλατύ κύμα αλληλεγγύης που έχει ξεσηκώσει η απόλυση του συναδέλφου Ορέστη Κώτσια έχει ήδη αναγκάσει την Επιθεώρηση Εργασίας να γνωμοδοτήσει ενάντια στην επιχείρηση και υπέρ του Ορέστη, ζητώντας την ανάκληση της απόλυσης. Ωστόσο, τίποτε δεν έχει κριθεί ακόμη. Γι’ αυτό και η πίεση από τη μεριά του εργατικού κινήματος οφείλει να συνεχιστεί και να κλιμακωθεί.

ΟΛΟΙ ΣΤΙΣ 30 ΙΟΥΛΙΟΥ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ!

ΓΙΑ ΝΑ ΣΠΑΣΕΙ Η ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ!

ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΑΚΛΗΘΕΙ Η ΑΠΟΛΥΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΥ!

18 Ιουνίου – Γεν. Συνέλευση

Πάρε τη λέξη μου, δως μου το χέρι σου…

Α. Εμπειρίκος

Σχεδόν όλες οι γενιές που εργαζόμαστε σήμερα στην εκπαίδευση, μεγαλώσαμε έχοντας σαν κοινό παρονομαστή την ελπίδα για την επόμενη μέρα. Ελπίδα για την τελική δικαίωση των αναγκών και επιθυμιών μας, ελπίδα για τις πλειοψηφίες που επιβάλλουν τη θέση τους, ελπίδα για την ήττα της αδικίας στα πεδία των ανθρώπινων κοινωνιών. Ελπίδα για ένα τελικό happy end που χαμογελαστό μας κοιτούσε από μακριά και που με τη δική μας προσπάθεια θα το προσεγγίζαμε. Ελπίδα ότι η ατομική μας προσφορά θα αναγνωριζόταν και θα άλλαζε τα δεδομένα. Αυτή η πατρίδα της ελπίδας των παιδικών μας ονείρων σαρώνεται από τα βίαια κύματα της σημερινής πραγματικότητας.

Παρασυρμένοι σε ένα θολό, άγριο ποτάμι ενός κόσμου που αλλάζει σε κατεύθυνση που δεν θέλουμε να πάμε. Θα αφεθούμε ανήμποροι και ανίκανοι σαν τους μοιραίους του Βάρναλη; Θα συμβιβαστούμε με την πικρία;

Εμείς λέμε όχι!

Γιατί από την άλλη πλευρά της επέλασης των κυβερνώντων, υπάρχει ο κόσμος της εκπαίδευσης και της εργασίας, πολύβουος και απείθαρχος, κατακερματισμένος μα ανυπάκουος, απογοητευμένος αλλά όχι υποταγμένος, έτοιμος να σηκωθεί έστω για λίγο – ηφαίστειο που αφυπνίστηκε – και να αναποδογυρίσει νόμους και υπουργούς, μέτρα και κυβερνήσεις, σχέδια και αναδιαρθρώσεις. Από την άλλη όψη της κακοτυχίας, προβάλλει το ζωντανό σχολείο και η ζωή που βρίσκουν το νόμισμά τους στους αγώνες για το δημόσιο χαρακτήρα της εκπαίδευσης και την παιδαγωγική ελευθερία.

Το ρεύμα της ζωντανής κοινωνίας και της ζωντανής εκπαίδευσης. Είμαστε όλοι εμείς…

Γυρίζω λοιπόν στα συντρίμμια, μαζεύω ιδέες αγρίμια…

Γ. Πανουτσόπουλος

Μπροστά στην 77η Γ.Σ του κλάδου το δίκτυο του αυτόνομου – ανεξάρτητου – ριζοσπαστικού συνδικαλισμού βρίσκεται εδώ. Βρίσκεται εδώ κουβαλώντας τα αλφαβητάριά μας, που πέρασαν μέσα από τα εξεταστικά του ’98, μέσα από την μεγαλειώδη απεργία του 2006. Βρίσκεται εδώ, απέναντι σε ολόκληρο το μηχανισμό του επίσημου συνδικαλισμού, απέναντι στις αριστοκρατίες της ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ που διαλέγουν το δρόμο της συναίνεσης, των συμφωνιών με το ΣΕΒ για «αυξήσεις»- ψίχουλα, και της κοινωνικής ειρήνης αφήνοντας ακάλυπτους τους εργατικούς και κοινωνικούς αγώνες.

Η στέρνα των δικών μας παιδαγωγικών οραμάτων δεν πέρασε μέσα από τις κάλπες, αλλά από τις πρώτες γραμμές του αγώνα. Από την οσμή της κιμωλίας και των χημικών. Στους δρόμους, λοιπόν, ζυμώσαμε τις ιδέες : αυτονομία, αλληλεγγύη, παιδαγωγική ελευθερία, κοινωνική και εκπαιδευτική χειραφέτηση. Στους δρόμους ορθώσαμε το συλλογικό μας δίκιο.

Αυτοί οι αγώνες όχι μόνο δεν πήγαν χαμένοι, αλλά αποτελούν διπλή κληρονομιά για το παρόν και το μέλλον μας. Για το παρόν, γιατί χωρίς αυτούς σήμερα ο μισθός μας θα ήταν όσο το δώρο Χριστουγέννων, οι αξιολογητές – επιθεωρητές θα άπλωναν βαριά τη σκιά τους πάνω από τις τάξεις και τις ζωές μας, οι διορισμοί θα γίνονταν με συνέντευξη από το 1991 και η «αποκέντρωση» θα είχε γίνει πράξη από το 1995. Για το μέλλον, για τους αγώνες του αύριο, έχοντας ως αφετηρία μια αγωνιστική εμπειρία και συγκρότηση, αλλά και την αυτοπεποίθηση, ότι στο γαλατικό χωριό της παιδείας τίποτα δεν μπορεί να θεωρείται δεδομένο και πως οι σιδερόφρακτες στρατιές των Ρωμαίων δεν θα περάσουν εύκολες μέρες στις κακοτράχαλες ράχες της εκπαίδευσης.

Σήμερα, δυο σχεδόν χρόνια μετά τη μεγάλη Απεργία του 2006, έχουμε ανάγκη από ένα κίνημα διεκδίκησης και αντίστασης, ανυπακοής και αγώνα, ρήξεων και ανατροπών, δημιουργικότητας και πράξης. Από ένα κίνημα νέου τύπου, που δεν θα περιορίζεται μόνο σε ηρωικές κορυφαίες στιγμές, αλλά θα αγκαλιάζει κάθε στιγμή και κάθε πλευρά της ζωής μας: στην τάξη, στο σύλλογο διδασκόντων, στο σχολείο, στο συνδικάτο, στον ελεύθερο χρόνο μας, στη διαδήλωση, στην κατάληψη, στην απεργία. Ένα κίνημα που θα δώσει ξανά νόημα στις λέξεις: κοινότητα, συλλογικότητα, αλληλεγγύη, αγώνας, νίκη.

Μακριά από τις αρνητικές παραδόσεις και τα βαλτόνερα του επίσημου συνδικαλισμού, ένα τέτοιο κίνημα δεν έχει καμιά σχέση με την αντίληψη της «πρωτοπορίας» και της δράσης αυτών που «ξέρουν καλύτερα», αυτών που αποφασίζουν για τους άλλους, αυτών που δρουν στις πλάτες των άλλων, χρησιμοποιώντας τους, θεωρώντας τους ως πολιτικό κεφάλαιο, που οι ειδικοί της πολιτικής και του συνδικαλισμού έχουν κάθε δικαίωμα να τους αξιοποιούν κατά βούληση.

Μιλάμε για ένα κίνημα, και ταυτόχρονα μια διάχυτη κίνηση μέσα στην εκπαίδευση και την κοινωνία, με κεντρικούς στόχους, με δράση σε διαφορετικές όψεις της καθημερινής ζωής, όπου οι μερικοί και σύμφωνοι με τα ενδιαφέροντα του καθενός αγώνες, θα συνδέονται με τους αγώνες των υπολοίπων και θα εμπλουτίζονται αμοιβαία.

Όχι μια οργάνωση που θα βυθιστεί στη γραφειοκρατία και τους ρόλους. Όχι κέντρα λήψης αποφάσεων και ιεραρχίες. Όχι πολιτικές ομάδες και φωτισμένους θεωρητικούς που τα ξέρουν όλα και «κατεβάζουν τη γραμμή». Η συνείδηση ενός κινήματος βαθαίνει και κατακτιέται μέσα από τη δράση. Όχι ιδεολογική χειραγώγηση αλλά συλλογική ανάπτυξη θεωρίας– δράσης ενάντια στη λογική και πρακτική κάθε «πρωτοπορίας» που θέλει να υποκαταστήσει το κίνημα. Όχι οργάνωση της απελπισίας σε μικρούς πυρήνες κρούσης, αλλά οργάνωση της ελπίδας σε πολλαπλούς και αλληλέγγυους σχηματισμούς σύγκρουσης και δημιουργίας. Όχι μια πολιτική οργάνωση που αναλαμβάνει να «κάνει την πολιτική» για όλους μας, αλλά μια νέα κοινωνική οργάνωση στα σπάργανα, όπου μέσα από την καθημερινότητα, τα προτάγματα, τους αγώνες, τις νέες σχέσεις, ασκεί πολιτική πραγματώνοντας μια νέα πολιτική πρόταση. Την αυτοοργάνωση.

Τα άνθη της κιμωλίας

Ανυπακοή – αντίσταση – απεργία

Δεν θα καλύψουμε ξανά τα κενά και τις ελλείψεις του Υπουργείου το Σεπτέμβρη. Αν δεν διοριστούν έγκαιρα δάσκαλοι και καθηγητές, τα σχολεία θα υπολειτουργήσουν – καμιά υπερωρία σε κανένα σχολείο! Δεν θα τους αφήσουμε να δείχνουν βιτρίνες και να πουλάνε μούρη στην πλάτη μας.

Δεν θα συγκαλύψουμε εμείς το διωγμό των νηπίων από τα νηπιαγωγεία. Νηπιαγωγείο για όλα τα νήπια – προνήπια. Με τους γονείς και το Σύλλογο δίπλα μας, προτάσσουμε την ίδρυση νέων τμημάτων νηπιαγωγείων και τον διορισμό των απαιτούμενων νηπιαγωγών για να καλυφθούν οι ανάγκες.

Δεν θα υποκλιθούμε εμείς, άβουλοι και μοιραίοι, στον αυταρχισμό προϊσταμένων και σχολικών συμβούλων, ούτε στις υπερωρίες, ούτε στις ευέλικτες ζώνες, ούτε στο σπάσιμο ωραρίου, ούτε στα νέα σχέδια της αξιολόγησης. Απέναντι στην ιεραρχία και τον αυταρχισμό της διοίκησης, αντιπαραθέτουμε τη δημοκρατία του Συλλόγου Διδασκόντων.

Δεν θα σιωπήσουμε εμείς για τα χάλια των σχολείων, θα αποκαλύψουμε την πραγματική κατάσταση και τους ενόχους, με ανοιχτές πλατιές καμπάνιες ενημέρωσης και κοινές κινητοποιήσεις.

Δεν μπορεί να ανεχόμαστε πια τις μεσαιωνικές σχέσεις εργασίας, τους συναδέλφους ωρομίσθιους να μένουν απλήρωτοι για μήνες.

Δεν θα λέμε ψέματα στα παιδιά, ότι «οι Δήμοι στο Βυζάντιο ήταν αθλητικά σωματεία» (βιβλίο Ιστορίας Ε΄) ούτε θα αντικαταστήσουμε τη λογοτεχνία με οδηγίες χρήσης καφετιέρας (βιβλίο Γλώσσας Ε΄) και τη συστηματικότητα με το χάος στα Μαθηματικά. Απέναντι στα βιβλία της αμάθειας και των ανισοτήτων, θα απαιτήσουμε νέα αναλυτικά προγράμματα και βιβλία. Θα διαμορφώσουμε ένα ευρύ δίκτυο παιδαγωγικών ομάδων των Συλλόγων που θα σηκώσει το βάρος της συλλογικής έμπρακτης αντίστασης μέσα στις σχολικές τάξεις, που θα διαμορφώσει το έδαφος για να αναπτυχθεί η δημιουργικότητα, η πραγματική καινοτομία της Ζωντανής Εκπαίδευσης, των μάχιμων εκπαιδευτικών της πράξης.

Δεν θα αφήσουμε τους αγώνες χωρίς προετοιμασία. Να πάρουμε ιστορικές αποφάσεις τώρα, σε αυτές τις γενικές συνελεύσεις, για την ίδρυση ισχυρών απεργιακών ταμείων με ενιαίους όρους σε κάθε Σύλλογο, που θα συνενώνονται σε πανελλαδικό δίκτυο.

Δεν θα αφήσουμε τους αγώνες χωρίς συμμαχίες. Και πρώτα απ’ όλα μέσα στους χώρους της εκπαίδευσης. Όλοι πια καταλαβαίνουμε ότι η συμπόρευση είναι προϋπόθεση της νίκης. Διακόσια πρωτοβάθμια σωματεία σε όλη τη χώρα και 150.000 εργαζόμενοι που έρχονται σε άμεση επαφή με εκατομμύρια μαθητές και γονείς – πρόκειται για μια κοινωνική δύναμη, που αν δράσει ενιαία, μαζικά και δυναμικά μπορεί να προκαλέσει ανατροπές και νίκες. Ως πότε θα επιτρέπουμε στις γραφειοκρατίες να κρατούν τους δυο κλάδους διχασμένους; Δεν θα παρακολουθούμε τις συνδικαλιστικές γραφειοκρατίες των ΔΟΕ – ΟΛΜΕ να κωλυσιεργούν και να υπονομεύουν το αίτημα για κοινή συμπόρευση των δυο κλάδων και να εμπορεύονται τον πόθο της βάσης για οργανωτική συνένωση του συνδικαλιστικού κινήματος σε πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπ/ση. Προχωράμε το Σεπτέμβρη – Οκτώβρη σε κοινές συνεδριάσεις Δ.Σ. Συλλόγων Π.Ε. και ΕΛΜΕ, κοινά συντονιστικά τοπικά και κεντρικά, κοινές εκδηλώσεις, ακόμα και έκτακτες κοινές γενικές συνελεύσεις.

Δεν θα καταπιούμε το ασφαλιστικό του δημοσίου και το νέο μισθολόγιο, με μια 24ωρη απεργία της ΑΔΕΔΥ και δυο επετειακές κινητοποιήσεις. Θα εργαστούμε αντίθετα, μέσα από τις γενικές συνελεύσεις, μέσα από τον οριζόντιο συντονισμό συλλόγων και σωματείων αλλά και αγωνιζόμενων κλάδων, να ανοίξουμε το δρόμο για ένα διακλαδικό συντονισμένο αγώνα διαρκείας με κοινές απεργιακές εκρήξεις.

Ένα πραγματικά ανεξάρτητο λαϊκό κίνημα πρέπει να συνδυάζει την αντίσταση με την κατοχύρωση στην πράξη, να συνδυάζει την άρνηση με το θετικό πρόταγμα. Πρέπει να αξιοποιεί όλες τις κατηγορίες των μορφών πάλης. Και την αντίσταση που συνοδεύεται από την άρνηση αυτού που υλοποιούν οι κυρίαρχοι, και τη διεκδίκηση θετικών προταγμάτων, και την εφαρμογή στην πράξη που συνδέεται με την ανυπακοή και το έμπρακτο. Σε αυτά τα πλαίσια γύρω από τα ζητήματα:

• Της χρηματοδότησης της δημόσιας εκπαίδευσης.

• Της φοίτησης όλων των νηπίων και προνηπίων στο δημόσιο νηπιαγωγείο.

• Της ανυπακοής σε αυταρχισμούς των στελεχών εκπαίδευσης και στις υποχρεωτικές υπερωρίες.

• Της κατάργησης των ωρομίσθιων συμβάσεων.

• Της απόσυρσης βιβλίων και της έμπρακτης εφαρμογής εναλλακτικών συλλογικών ριζοσπαστικών προγραμμάτων.

Αλλά και με έμφαση στα τρία σημεία της επικείμενης επίθεσης της κυβέρνησης (ασφαλιστικό δημοσίου, αξιολόγηση – κατηγοριοποίηση, μισθολόγιο), μπορούν να διαμορφωθούν οι όροι συμπόρευσης εκπαιδευτικών, γονέων, μαθητών και γενικότερα εργαζομένων. Μπορούν να διαμορφωθούν αυτοτελείς κινηματικές διαδικασίες που θα δεθούν σε ένα μέτωπο παιδείας εργασίας ικανό να διαμορφώσει ρωγμές, ρήξεις και ανατροπές.

Οι πολυποίκιλες κινηματικές δράσεις και αγώνες πρέπει να συνενωθούν και να κορυφωθούν σε ένα μεγάλο διακλαδικό-πανεκπαιδευτικό απεργιακό μέτωπο διαρκείας με τα χαρακτηριστικά της κλιμάκωσης, που θα χρησιμοποιεί όλες τις μορφές από το τοπικό και παλλαϊκό συλλαλητήριο, τις παραστάσεις και τις καταλήψεις, ως τις επαναλαμβανόμενες απεργίες διαρκείας. Γι’ αυτό εργαζόμαστε και προετοιμάζουμε τους όρους για ένα μαζικό, πανεκπαιδευτικό – διακλαδικό παρατεταμένο απεργιακό αγώνα διαρκείας (που θα στηρίζεται στις ΓΣ και όχι σε αποφάσεις ΔΣ) με συντονισμό αγωνιζόμενων κλάδων ανεξάρτητο από την ΑΔΕΔΥ. Αγώνα που θα στοχεύει σε ρήξεις – συγκρούσεις και ανατροπές. Μόνο έτσι μπορούμε να πετύχουμε την ανατροπή αυτής της πολιτικής και την απόσπαση κατακτήσεων για τον κόσμο της Εργασίας. Είναι αυτονόητο, ότι, έκτακτες εξελίξεις στα μέτωπα του ασφαλιστικού, του μισθολογίου, της αξιολόγησης, της αποκέντρωσης, θα επιταχύνουν και θα οξύνουν το χαρακτήρα της σύγκρουσης.

Να φυσήξουν ξανά

οι άνεμοι της συλλογικότητας, της αλληλεγγύης και του αγώνα

ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΜΑΣ

ΤΕΤΑΡΤΗ 18 ΙΟΥΝΗ ΣΤΙΣ 8:30 ΣΤΟ 1^Ο ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

ρύθμιση για αναπληρωτές: αντιδράσεις

ΠΕΑΕ-Σύλλογος Αδιορίστων Εκπαιδευτικών δελτίο τύπου απάντηση στο δελτίο τύπου του Υ.Π.Ε.Π.Θ. μετά την συνάντηση με την Π.Ε.Α. ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ

Υλοποίηση Προγραμμάτων Επιμόρφωσης Β’ Επιπέδου

Στο πλαίσιο της Πράξης «Επιμόρφωση Εκπαιδευτικών στη Χρήση και
Αξιοποίηση των ΤΠΕ στην Εκπαιδευτική ∆ιδακτική ∆ιαδικασία» του
ΕΠΕΑΕΚ ΙΙ που συγχρηματοδοτείται από το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο και
Εθνικούς Πόρους, θα διεξαχθεί η πρώτη περίοδος επιμόρφωσης.
Συγκεκριμένα θα υλοποιηθούν Προγράμματα επιμόρφωσης για
εκπαιδευτικούς της Α’θμιας και Β’θμιας εκπαίδευσης, και ειδικότερα των
κλάδων ΠΕ02, ΠΕ03, ΠΕ04 και ΠΕ60/ΠΕ70, τα οποία αφορούν στην
απόκτηση γνώσεων και δεξιοτήτων για την παιδαγωγική αξιοποίηση των
Τεχνολογιών της Πληροφορίας και της Επικοινωνίας (Τ.Π.Ε.) στη διδασκαλία
του γνωστικού τους αντικειμένου (επιμόρφωση Β’ επιπέδου). Η επιμόρφωση
αυτή αποτελεί το επόμενο βήμα μετά την επιμόρφωση Α’ επιπέδου, που
υλοποιήθηκε α) στο πλαίσιο της Πράξης «Επιμόρφωση Εκπαιδευτικών στην
Αξιοποίηση των ΤΠΕ στην Εκπαίδευση» του μέτρου 1.2 του Επιχειρησιακού
Προγράμματος «Κοινωνία της Πληροφορίας» (Γ’ ΚΠΣ) και β) στο πλαίσιο της
Πράξης «Επιμόρφωση Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας και ∆ευτεροβάθμιας
Εκπαίδευσης σε βασικές δεξιότητες των Τεχνολογιών Πληροφορίας και
Επικοινωνιών (Τ.Π.Ε) στην εκπαίδευση» του Επιχειρησιακού Προγράμματος
ΕΠΕΑΕΚ II και αφορούσαν στην απόκτηση βασικών γνώσεων και δεξιοτήτων
στην χρήση των ΤΠΕ.
Η διάρκεια κάθε Προγράμματος Επιμόρφωσης Β’ επιπέδου είναι 96 ώρες, οι
οποίες πραγματοποιούνται εκτός σχολικού ωραρίου. Τα επιμορφωτικά
προγράμματα ξεκινούν τον Μάιο 2008 σε επιλεγμένα Κέντρα Στήριξης
Επιμόρφωσης Β ́ Επιπέδου (Κ.Σ.Ε.) σε όλη τη χώρα και θα είναι οργανωμένα
κατά το πρότυπο των επιμορφωτικών προγραμμάτων Α ́ Επιπέδου.
Συνοπτικά, τα Προγράμματα Επιμόρφωσης Εκπαιδευτικών Β’ Επιπέδου
περιλαμβάνουν:

• Την επιμόρφωση των εκπαιδευτικών στις παιδαγωγικές αρχές –μεθοδολογικές
  και διδακτικές – στις οποίες βασίζεται η μάθηση με τηνυποστήριξη των ΤΠΕ.
• Την εκπαίδευση στην παιδαγωγική αξιοποίηση εκπαιδευτικού
  λογισμικού, λογισμικού γενικής χρήσης και άλλων σχετικών εργαλείων.
• Την επιμόρφωση σε θέματα εφαρμογής των ΤΠΕ στη διδακτική πράξη.

Στα επιμορφωτικά προγράμματα Β’ Επιπέδου μπορούν να
συμμετάσχουν μόνιμοι εκπαιδευτικοί των κλάδων ΠΕ60/ΠΕ70, ΠΕ02,
ΠΕ03, ΠΕ04, οι γνώσεις και οι δεξιότητες των οποίων πιστοποιήθηκαν
στο Α’ Επίπεδο.
Τα προγράμματα της παρούσας επιμορφωτικής περίοδο προβλέπεται να
ξεκινήσουν την Τετάρτη 7 Μαΐου 2008 και να ολοκληρωθούν το αργότερο στις 19 Ιουλίου 2007. Θα υπάρχει δυνατότητα σύμπτυξης των
προγραμμάτων (μέχρι 12 ώρες ανά εβδομάδα, δηλ 4 τρίωρα ή 3 τετράωρα)
ώστε να περιοριστούν τα μαθήματα που θα γίνουν το μήνα Ιούλιο. Οι
ενδιαφερόμενοι εκπαιδευτικοί θα έχουν τη δυνατότητα να ενημερωθούν για τα
προγράμματα που πρόκειται να διεξαχθούν στην περιοχή τους και να
υποβάλλουν αιτήσεις για συμμετοχή στα προγράμματα αυτά, από τα μέσα
μέχρι το τέλος Απριλίου -εκτιμώμενο διάστημα υποβολής αιτήσεων 17/4/2008
έως 2/5/2008- ηλεκτρονικά, στη διεύθυνση
http://b-epipedo.cti.gr/esepB
κάνοντας χρήση των κωδικών που τους είχαν αποδοθεί στο Α’ Επίπεδο.
Για άμεση ενημέρωση σχετικά με τις ημερομηνίες υποβολής αιτήσεων και
άλλες λεπτομέρειες για τη διεξαγωγή των προγραμμάτων, οι ενδιαφερόμενοι
εκπαιδευτικοί παρακαλούνται να επισκέπτονται τον «Ιστότοπο Υποστήριξης
Επιμόρφωσης Β’ Επιπέδου» στη διεύθυνση http://b-epipedo.cti.gr
και να παρακολουθούν τις ανακοινώσεις και λοιπό πληροφοριακό υλικό που
δημοσιεύεται εκεί. Επίσης, μπορούν να επικοινωνούν με την Επιτροπή
Επιμόρφωσης της ∆ιεύθυνσης Εκπαίδευσης που ανήκουν.
Πλοηγηθείτε στην ακόλουθη διεύθυνση
για να δείτε το «Εγχειρίδιο Χρήσης Πληροφοριακού Συστήματος ∆ιαχείρισης
(MIS) για την υποβολή αιτήσεων συμμετοχής στην επιμόρφωση Β’ Επιπέδου
από τους εκπαιδευτικούς», το οποίο περιλαμβάνει αναλυτικές οδηγίες σχετικά
με τη διαδικασία υποβολής αιτήσεων και ανάκτησης κωδικών.

αναπληρωτές Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης : νομοθετική ρύθμιση

Το περιεχόμενο της νομοθετικής ρύθμισης που αντιμετωπίζει ζητήματα που αφορούν τους αναπληρωτές Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης ,ανακοίνωσε σήμερα ο υπουργός Παιδείας στη διάρκεια συνάντησης με το ΔΣ της Πανελλήνιας Ενωσης Αναπληρωτών.

οργανικά κενά πρωτοβάθμιας Δωδεκανήσου

Οι δηλώσεις προτίμησης μετάθεσης – τοποθέτησης θα υποβάλλονται από Παρασκευή 4-4-2008 έως Δευτέρα 14-4-2008

Αποσπάσεις Εκπ/κων ΠΕ και ΔΕ σε φορείς αρμοδιότητας ΥΠΕΠΘ 2008-09

«Αποσπάσεις εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης για το σχολικό έτος 2008 – 2009 σε υπηρεσίες και φορείς αρμοδιότητας του Υπουργείου Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων με τις διαδικασίες του Ν. 2740/1999 (ΦΕΚ 186^Α΄)».

αποσπάσεις εκπαιδευτικών 2008[ΠΥΣΠΕ-ΠΥΣΔΕ]

υποβολή αιτήσεων από 2/4/2008 μέχρι και 14/4/2008

«Αποσπάσεις εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης από Π.Υ.Σ.Π.Ε. σε Π.Υ.Σ.Π.Ε. ή από Π.Υ.Σ.Δ.Ε. σε Π.Υ.Σ.Δ.Ε., Μουσικά Γυμνάσια-Λύκεια, Καλλιτεχνικά Γυμνάσια-Λύκεια, Σ.Μ.Ε.Α. και Τμήματα Ένταξης, Πειραματικά Σχολεία, Διαπολιτισμικά Σχολεία για το διδακτικό έτος 2008-2009».

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ Η ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΠΡΟΣΩΝΥΜΙΑΣ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ

Μετά τα «έξυπνα σχολεία» έρχονται τώρα τα σχολεία με… ονοματεπώνυμο. Με άλλο ένα επικοινωνιακό τέχνασμα ο Υπουργός παιδείας προσπαθεί να καλύψει την ένδεια της κυβερνητικής πολιτικής στον τομέα της εκπαίδευσης.

 

Το Υπουργείο Παιδείας με την πρόσφατη εγκύκλιό του για την «προσθήκη προσωνυμίας στα σχολεία» προσπαθεί να προσδώσει υποχρεωτικό χαρακτήρα σε μια διαδικασία που ήδη προβλέπεται από το Π.Δ. 201, άρθρο 2 §4 και είναι ξεκάθαρο ότι είναι προαιρετική και όχι υποχρεωτική. Η σχετική εγκύκλιος διατείνεται ότι «… Η προσθήκη [προσωνυμίας] κρίνεται παιδαγωγικά και κοινωνικά απαραίτητη διότι η αριθμητική επωνυμία προσδίδει χροιά κελιών φυλακής» Μα πολλά από τα σχολικά διδακτήρια – από τα οποία λείπει «η κίνηση, η άνεση του χώρου και η χαρά» όπως θα έλεγε κι ο ποιητής- είναι πραγματικές φυλακές και δεν θα πάψουν να είναι μετά την μετονομασία τους.

 

Τα λαμπερά ονόματα στην πρόσοψη των σχολείων δεν μπορούν να αναβαθμίσουν ως δια μαγείας τη σημερινή γκρίζα και μελαγχολική εκπαίδευση, ούτε να συμβάλλουν στην ιστορική γνώση και την πολιτιστική συνείδηση των παιδιών όταν:

• Η υποχρηματοδότηση εντείνει την απαξίωση και υποβάθμιση του δημόσιου και δωρεάν σχολείου.
• Οι ελλείψεις εκπαιδευτικών, η άθλια κατάσταση των κτιρίων, η ανύπαρκτη υλικοτεχνική υποδομή αποτελούν τον κανόνα του δημόσιου σχολείου.
• Τα νέα βιβλία και αναλυτικά προγράμματα οδηγούν στη συρρίκνωση της γνώσης προς όφελος ενός αδιάκοπου βομβαρδισμού σκόρπιων και κατευθυνόμενων πληροφοριών.
• Στα νέα βιβλία η ποίηση και η πεζογραφία παραγκωνίζονται και τη θέση τους παίρνουν συνταγές μαγειρικής, διαφημίσεις, οδηγίες χρήσης, ηλεκτρονικά παιχνίδια πολυεθνικών εταιριών κλπ.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει ο τρόπος με τον οποίο η εγκύκλιος περιχαρακώνει την όλη διαδικασία ώστε να αποφύγει την πιθανότητα ιδεολογικά ανεπιθύμητων προσωνυμιών. Τους καταλόγους με τα προς χρήση ονόματα συντάσσει τριμελής επιτροπή διορισμένη από τους Περιφερικούς Διευθυντές ενώ ο ρόλος των Συλλόγων Διδασκόντων φαίνεται να είναι διακοσμητικός.

 

Οι εκπαιδευτικοί της πράξης καθορίζουν την παιδαγωγική τους δράση με κριτήριο τις πραγματικές ανάγκες και δυνατότητες της σχολικής τους κοινότητας. Συνεπώς αντιμετωπίζουν και τις διαδικασίες ονοματοδοσίας των σχολείων ως απόρροια αυτών των αναγκών και δυνατοτήτων.
Αν και όποτε κάποιος Σύλλογος Διδασκόντων κρίνει σκόπιμο να δώσει όνομα στο σχολείο του θα το κάνει με τον τρόπο και τις διαδικασίες που ο ίδιος θα καθορίσει, σε σχέση και συνάρτηση με τις πραγματικές κοινωνικές και εκπαιδευτικές ανάγκες των μαθητών του, και όχι ως διεκπεραιωτής γραφειοκρατικών οδηγιών.

 

Τέλος, επειδή από πουθενά δεν προκύπτει ο υποχρεωτικός χαρακτήρας του μέτρου, οι Σύλλογοι Διδασκόντων κανένα λόγο δεν έχουν να συμμετέχουν σε αυτή τη μαζική και κεντρικά ελεγχόμενη διαδικασία.

Ποιες είναι οι αλλαγές που προωθούνται και τι συνεπάγονται ειδικότερα για τους εκπαιδευτικούς

η κυβέρνηση κατέθεσε στη βουλή το νέο ασφαλιστικό νόμο.

Ποιες είναι οι αλλαγές που προωθούνται και τι συνεπάγονται ειδικότερα για τους εκπαιδευτικούς;

Σήμερα ένας εκπαιδευτικός που βγαίνει στη σύνταξη με 35 χρόνια υπηρεσίας παίρνει σύνταξη περίπου 1700 Ευρώ και 50.000 εφάπαξ. Το 36% του 1700 είναι το ποσό που δίνουν τα δύο επικουρικά ταμεία το ΤΕΑΔΥ και το ΜΤΠΥ. Το υπόλοιπο 64% είναι η κύρια σύνταξη. Η κύρια σύνταξη είναι το 80% του τελευταίου βασικού μισθού. Από τις 1/1/2008 και σταδιακά μέχρι το 2015 έχουμε σταδιακή μείωση του τελικού ποσού της βασικής σύνταξης. Δηλαδή με τις ρυθμίσεις του ν. Ρέππα του ν.3029/2003, ο υπολογισμός της κύριας σύνταξης θα γίνεται στο 70% όχι του τελευταίου μισθού αλλά του μέσου όρου της τελευταίας πενταετίας. Αυτό σημαίνει μείωση 15% του ποσού της κύριας σύνταξης, δηλαδή 160€.

Σύμφωνα με το σχέδιο νόμου (Πετραλιά) προβλέπονται:

Ενοποίηση των επικουρικών ταμείων. Για κάθε κλάδο εργαζομένων προβλέπεται ένα ταμείο κύριας ασφάλισης, ένα επικουρικής και ένα πρόνοιας. Συγκεκριμένα για τους Δημοσίους Υπαλλήλους προβλέπεται:

1. Δημιουργία ταμείου κύριας ασφάλισης, (μέχρι τώρα η κύρια σύνταξη δινόταν από τον κρατικό προϋπολογισμό),
2. Ένα ταμείο επικουρικής ασφάλισης, το «Ταμείο Επικουρικής Ασφάλισης Υπαλλήλων Δημοσίου, ΝΠΔΔ και ΟΤΑ ΤΕΑΔΥ (Δημοσίων Υπαλλήλων)», το οποίο θα δίνει την επικουρική σύνταξη.
3. Ένα ταμείο Πρόνοιας, το «Ταμείο Πρόνοιας Υπαλλήλων Δημοσίου και ΝΠΔΔ», το οποίο θα δίνει το εφάπαξ.
   Όσο και αν ψάξαμε, δεν βρήκαμε πουθενά το δεύτερο επικουρικό ταμείο των υπαλλήλων του Δημοσίου, το ΜΤΠΥ (Μετοχικό Ταμείο Πολιτικών Υπαλλήλων). Αυτό σημαίνει ότι ενσωματώνεται στο νέο ταμείο επικουρικής ασφάλισης, με συνακόλουθη μείωση της σημερινής σύνταξης κατά 16%, δηλαδή 290€ περίπου; Θεωρούμε ότι το ζήτημα είναι εξαιρετικά σημαντικό και έχουμε κάθε λόγο να είμαστε καχύποπτοι όσον αφορά τις προθέσεις της κυβέρνησης. Μεγάλα ερωτηματικά προκύπτουν και από τη μέχρι τώρα στάση της Α.Δ.Ε.Δ.Υ αλλά και των Ομοσπονδιών του Δημοσίου, που τηρούν σιγή ιχθύος γύρω από το θέμα. Η Κυβέρνηση καλείται να δώσει επίσημα απαντήσεις γύρω από την τύχη του ΜΤΠΥ.

Για κάθε έτος πρόωρης εξόδου στη σύνταξη, το τελικό ποσό της σύνταξης θα μειώνεται κατά 6% έναντι 4,5% όπως προβλέπει ο νόμος Ρέππα- Χριστοδουλάκη. Για έξοδο χωρίς όριο ηλικίας θα απαιτούνται 40 χρόνια δουλειάς σε περίπτωση διαδοχικής ασφάλειας – π.χ. δημόσιο και Ι.Κ.Α. – από 37 έτη που ήταν σήμερα. Τα 37 έτη θα ισχύουν πια μόνο αν είναι όλα τα χρόνια στο ίδιο ταμείο ασφάλισης, κάτι εξαιρετικά δύσκολο σε πλήθος περιπτώσεων. Για άντρες και γυναίκες που έχουν διοριστεί προ του 1993 το όριο εξόδου για 35 χρόνια δουλειάς αυξάνεται στο εξηκοστό (60) έτος από 58 χρονών που ήταν.
Για ιατροφαρμακευτική περίθαλψη θα απαιτούνται 100 μεροκάματα το χρόνο από 50 που ήταν ως σήμερα. Μέτρο που χτυπά τόσο τους ωρομίσθιους ή μερικά απασχολούμενους όσο και τους οικονομικούς μετανάστες στον ιδιωτικό τομέα.

Τι συνέπειες θα έχουν αυτά τα μέτρα;

1. Εξαιρετικά μεγάλος αριθμός εκπαιδευτικών, ιδιαίτερα οι Νηπιαγωγοί και οι Ειδικότητες, λόγω του ότι είχαν πολλά χρόνια αδιοριστίας και υποαπασχόλησης – Αναπληρωτές, Ωρομίσθιοι – δύσκολα στο 65 έτος θα έχουν τα 35 χρόνια εργασίας για πλήρη σύνταξη. Η συνταξιοδότηση σε αυτή την περίπτωση θα σημαίνει και τη δραστική μείωση του τελικού ποσού της σύνταξης.
2. Πολλοί νέοι συνάδελφοι, που διορίστηκαν σε μικρή ηλικία και θα έβγαιναν στη σύνταξη με 37 χρόνια πριν το 65ο έτος τους, τώρα χάνουν αυτό το δικαίωμα αφού ουσιαστικά θα αφαιρεθούν τα χρόνια ασφάλισης στο Ι.Κ.Α. (ως Αναπληρωτές).
3. Η αύξηση των ορίων ηλικίας για συνταξιοδότηση των γυναικών με ανήλικο παιδί από το 50ο έτος στο 55ο έτος καταργεί το δικαίωμα αυτό για 8 στις 10 γυναίκες που είναι σε αυτή τη κατηγορία. Ακόμη χειρότερα και για τις γυναίκες που θα διατηρήσουν το δικαίωμα, αυτό ακυρώνεται στην πράξη από το «πέναλτι» του 6% για κάθε χρόνο πρόωρης συνταξιοδότησης.
4. Ως επιστέγασμα νομοθετείται την προαιρετική παραμονή στην εργασία μέχρι και 3 χρόνια δηλαδή μέχρι το 68 έτος με «μπόνους» 3,3% στη σύνταξη για κάθε χρόνο. Ο καθένας αντιλαμβάνεται ότι εάν το τελικό ποσό της σύνταξης είναι δραστικά μειωμένο σε σχέση με το σημερινό, το «προαιρετικό» θα καταστεί καταναγκαστικό.

Λιγότερα – αργότερα – χειρότερα

Από την φιλοσοφία του νομοσχεδίου προκύπτουν όλα τα παραπάνω καθώς και η εμμονή στην μέχρι τώρα ακολουθούμενη πολιτική:

• Περικοπή όλων των ευνοϊκών διατάξεων για πρόωρη συνταξιοδότηση όλων των κλάδων (πλην στρατιωτικών, σωμάτων ασφαλείας, βουλευτών κλπ). Αυτό μήπως σημαίνει και κατάργηση του δικαιώματός μας ως εκπαιδευτικών να βγαίνουμε στη σύνταξη με 30/35 στα 30 χρόνια εργασίας με ηλικία 60 χρόνων;
• Δημιουργία ταμείου «αλληλεγγύης» γενεών με πόρους:
  10% από τις αποκρατικοποιήσεις, 10% των πόρων κάποιων «ευγενών» ταμείων και 4% από ΦΠΑ.

Μήπως όλα αυτά αποτελούν πρόσχημα για αύξηση του Φ.Π.Α. (έμμεσος τρόπος αύξησης των ασφαλιστικών εισφορών), κοινωνική συναίνεση στο ξεπούλημα της δημόσιας, επιχείρηση να καταστούν και τα υπόλοιπα ταμεία προβληματικά; Εμείς αναρωτιόμαστε – ακόμη κι αν έτσι έχουν τα πράγματα – ποιος διασφαλίζει ότι οι πόροι αυτοί θα πηγαίνουν στο ασφαλιστικό και όχι εκεί που πηγαίνουν τα αποθεματικά των ταμείων για πάνω από 50 χρόνια; Ιδιαίτερα όταν δεν ακούσαμε λέξη από την Κυβέρνηση:

• για την εισφοροδιαφυγή
• την ανασφάλιστη εργασία
• τη διαχείριση των αποθεματικών των ταμείων
• τα χρέη προς τα ταμεία
• την επιστροφή των κλεμμένων

Αντί αυτών, έχουμε δραστική μείωση των συντάξεων και αύξηση των ορίων ηλικίας. Έτσι το κράτος θα δαπανά ακόμη λιγότερα χρήματα για κοινωνική πρόνοια και ασφάλιση και θα υλοποιείται το σχέδιο για τους τρεις πυλώνες της σύνταξης. Δηλαδή:

• Μια κατώτατη εθνική σύνταξη που θα την παίρνουν όλοι οι Έλληνες ανεξάρτητα των εισφορών τους στα ασφαλιστικά ταμεία 550 ευρώ, πλην των αγροτών.
• Κάθε εργαζόμενος θα συμπληρώνει το άλλο 1/3 της τελικής σύνταξης με το επικουρικό κλαδικό ταμείο του, ένα για κάθε κλάδο. Με αυτό το ποσό η σύνταξη θα προσεγγίζει τα 2/3 του σημερινού ποσού.
• Το υπόλοιπο 1/3 θα καλύπτεται από την ιδιωτική ασφάλεια που θα είναι αποκλειστική ευθύνη του εργαζόμενου. Χρυσές δουλειές για τράπεζες και οργανισμούς, που ήδη έχουν κάνει τα πλάνα τους και αδημονούν για τη «λύση» του ασφαλιστικού. Έτσι θα απαλλάσσονται οι εργοδότες από τη συμμετοχή στην κοινωνική ασφάλιση τουλάχιστον κατά το 1/3.

Τέλος, επειδή σκόπιμα καλλιεργείται η εντύπωση πως το ασφαλιστικό νομοσχέδιο δε θα θίξει το δημόσιο αποκαλύπτουμε ότι αυτό είναι αναληθές.
Το νομοσχέδιο που κατέθεσε το Υπουργείο Απασχόλησης αφορά τον ιδιωτικό τομέα γιατί ο δημόσιος τομέας είναι αρμοδιότητα του Υπουργείου Εθνικής Οικονομίας.
Αμέσως μετά την ψήφιση του νόμου θα ακολουθήσει νόμος του Υπουργείου Οικονομίας που θα αφορά τον δημόσιο Τομέα.
Έτσι έγινε και σε όλες τις προηγούμενες περιπτώσεις ασφαλιστικών νόμων. Το διακύβευμα αφορά «τα ιερά και τα όσια» της εργατικής τάξης και η απάντηση πρέπει να είναι ενιαία, πανεργατική και να στηρίζεται στη βάση των εργαζομένων.

Αγώνας μέχρι τη νίκη ή δουλειά μέχρι το θάνατο;

Απέναντι στη νέα αντιασφαλιστική επίθεση, προβάλλουμε τις δίκαιες διεκδικήσεις μας, επιδιώκοντας να συνδιαμορφώσουμε ένα μαχητικό και συνεκτικό πλαίσιο διεκδικήσεων σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα που θα κινείται γύρω από τους άξονες του ασφαλιστικού, των μισθών (το ύψος των συντάξεων εξαρτάται από το βασικό μισθό), τις εργασιακές σχέσεις και την ελαστική και ανασφάλιστη εργασία και την πολιτική της ιδιωτικοποίησης σε Παιδεία – Υγεία – ΔΕΚΟ.