Ανακοίνωση για την Απεργία στις 25/2

ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝ

 

Η κυβέρνηση της ΝΔ εξήγγειλε τριετές «πρόγραμμα σταθερότητας», δηλαδή πρόγραμμα δραστικής περιστολής των δαπανών για κοινωνική πολιτική και επ’ αόριστον παράτασης της λιτότητας. Την ίδια ώρα, η παγκόσμια οικονομική κρίση συσσωρεύει στα χέρια λίγων τον πλούτο που παράγουμε, επιβεβαιώνοντας κατηγορηματικά την αποτυχία της «ελεύθερης» και «αυτορυθμιζόμενης» αγοράς.

Οι συνέπειες για τους δημοσίους υπαλλήλους

Οι αυξήσεις μισθών και συντάξεων θα είναι το πολύ 2%, τη στιγμή που η ακρίβεια και η φορολόγηση καλπάζουν. Σχεδιάζονται νέες περικοπές στις δαπάνες για τις κορυφαίες υποχρεώσεις του κράτους: την υγεία, την κοινωνική ασφάλιση και την εκπαίδευση. Σκοπός η παραπέρα απαξίωση των σχετικών κρατικών δομών (Εθνικό Σύστημα Υγείας, σχολεία, πανεπιστήμια, ασφαλιστικά ταμεία), ώστε η ιδιωτικοποίησή τους να φανεί στο τέλος ως η μόνη λύση.

Χαρακτηριστικά, το Ταμείο Πρόνοιας Δημοσίων Υπαλλήλων (ΤΠΔΥ) αδυνατεί να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του για την καταβολή των συντάξεων και του εφάπαξ βοηθήματος, και ο Οργανισμός Περίθαλψης Ασφαλισμένων του Δημοσίου (ΟΠΑΔ) αδυνατεί να πληρώσει φάρμακα και εξετάσεις. Τα κυβερνητικά επιτελεία (χτες του ΠΑΣΟΚ, σήμερα της ΝΔ) επιχειρούν να μας πείσουν ότι η δραματική κατάσταση του ΤΠΔΥ και των υπόλοιπων ταμείων οφείλεται στη «γήρανση του πληθυσμού» και άλλες «αντικειμενικές» αιτίες, άρα πρέπει να κάνει νέες θυσίες ο λαός. Ψέματα! Αιτία είναι η πολιτική ιδιωτικοποίησης της κοινωνικής ασφάλισης, με στόχο την ανάπτυξη της ασφαλιστικής αγοράς και την αύξηση της κερδοφορίας του κεφαλαίου. Αιτία είναι οι πολιτικές δεκαετιών με την καταλήστευση των αποθεματικών των ταμείων, όπως οι αντιασφαλιστικές ρυθμίσεις των νόμων Σιούφα, Ρέππα και Πετραλιά που προβλέπουν αύξηση ορίων συνταξιοδότησης, μείωση των συντάξεων, τζογάρισμα των αποθεματικών των ταμείων σε χρηματιστήρια κ.ά.

Ακόμη, η κυβέρνηση εκχωρεί στους ιδιώτες και άλλες αρμοδιότητες και υπηρεσίες του δημοσίου. Οι Συμπράξεις Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα (ΣΔΙΤ) για την κατασκευή έργων υποδομής, οι εργολάβοι υπενοικιαζόμενων εργαζόμενων στην καθαριότητα και στη φύλαξη, οι ιδιωτικοποιήσεις της Ολυμπιακής και των λιμανιών, οι κάθε λογής Α.Ε. που εισχωρούν σε όλο το δημόσιο τομέα οδηγούν στα ίδια αποτελέσματα: το Δημόσιο πληρώνει τεράστια ποσά σε ιδιώτες για υπηρεσίες που θα κόστιζαν φθηνότερα αν τις παρείχε το ίδιο, προσλαμβάνοντας τους αναγκαίους τακτικούς υπαλλήλους. Εργαζόμενους που τώρα αφήνονται στην εκμετάλλευση από ιδιώτες εργολάβους και εργοδότες, που με την ανοχή του κράτους καταπατούν βάναυσα την εργατική νομοθεσία.

Οι προσλήψεις τακτικών υπαλλήλων μειώνονται προς όφελος των ελαστικών εργασιακών σχέσεων. Χιλιάδες εργαζόμενοι στο δημόσιο δουλεύουν με καθεστώς STAGE (χωρίς κανένα ασφαλιστικό δικαίωμα), με συμβάσεις ορισμένου χρόνου, έργου ή ακόμα και μίας ημέρας! Το πρότυπο του σε διαρκή ομηρία εργαζόμενου, που παράγει συνεχώς περισσότερα και κοστίζει ελάχιστα, κερδίζει έδαφος, απειλώντας την οργανικότητα, και συνεπώς τη μονιμότητα των τακτικών δημοσίων υπαλλήλων.

Η απάντηση του κράτους απέναντι σε κάθε δυναμικό αγώνα ή διεκδίκηση είναι η συκοφάντηση, ο κοινωνικός αυτοματισμός και η καταστολή. Είτε άμεση καταστολή, όπως τη ζήσαμε το Δεκέμβρη κατά τη μεγάλη έκρηξη της νεολαίας, είτε καταστολή μέσω της «ανεξάρτητης» δικαιοσύνης, η οποία βαφτίζει ως «παράνομες και καταχρηστικές» ακόμη και απεργίες όπως η τελευταία (28/1) 24ωρη της ΑΔΕΔΥ!

Η ένοχη σιωπή της ΑΔΕΔΥ

Την απεργία της 28/1 όσοι δημόσιοι υπάλληλοι την έμαθαν, την έμαθαν από το γεγονός ότι κηρύχτηκε παράνομη, αφού η ηγεσία της ΑΔΕΔΥ δεν μπήκε στον κόπο να την προπαγανδίσει! Και θυμόμαστε καλά τη «στήριξή» της στη μεγάλη μας απεργία του 2006. Η ΑΔΕΔΥ που είχε τη δυνατότητα να συμπαρασύρει όλο το δημόσιο στον αγώνα που άρχισε η Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση δεν το έκανε. Αρκέστηκε σε δύο εθιμοτυπικές ημέρες απεργίας αλληλεγγύης. Δεν έχουμε πια τίποτα να περιμένουμε από τις ηγεσίες της ΔΑΚΕ και της ΠΑΣΚ που προωθούν αντιδραστικές ρυθμίσεις, διασφαλίζουν την εργασιακή ειρήνη, ξεπουλάνε απεργίες, που αποδέχονται στην πράξη (παρά τα λόγια) την απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων και την περιστολή των εργασιακών δικαιωμάτων. Χαρακτηριστικά η ΑΔΕΔΥ δε δέχεται καν ως μέλη της όλους εκείνους τους συναδέλφους μας που δουλεύουν ως ωρομίσθιοι…Αλλά ούτε και από τα συνδικαλιστικά σχήματα του ΣΥΝ που στο όνομα ενός πολιτικού και συνδικαλιστικού «ρεαλισμού» στηρίζουν τα προεδρεία της ΑΔΕΔΥ ελπίζουμε. Την ίδια ώρα, η ΕΣΑΚ/ΠΑΜΕ, παρά τις μεγαλόστομες διακηρύξεις, όχι μόνο δεν στηρίζει, αλλά σαμποτάρει κάθε αγώνα που δεν ελέγχει.

Χρειαζόμαστε έναν άλλο συνδικαλισμό, βασισμένο στους αγώνες, τις αγωνίες και τις συλλογικές διαδικασίες των ίδιων των εργαζόμενων. Να μην εδρεύει στους διαδρόμους της εξουσίας. Να είναι επικίνδυνος για την πολιτική που καταπατά κάθε εργασιακό δικαίωμα. Να αποκαλύπτει την αλήθεια για τις εργασιακές σχέσεις και το περιεχόμενο της δουλειάς, για να τη μετασχηματίσει από υπηρέτη του κεφαλαίου σε υπηρέτη των αναγκών των εργαζομένων.

Χρειαζόμαστε έναν άλλο τύπο συνδικαλιστή. Αδιάφθορο και ανεξάρτητο από κάθε εξουσία και συναλλαγή. Να εκτίθεται στους αγώνες και να έρχεται σε σύγκρουση με την εργοδοσία, αντί να «αντιπροσωπεύει» τους εργαζόμενους στον αγώνα και να παζαρεύει στα γραφεία της διοίκησης, προσδοκώντας μικροκομματικά ή ιδιοτελή οφέλη. Να είναι ασυμβίβαστος αγωνιστής, όπως η Κωνσταντίνα Κούνεβα, που «πλήρωσε» την ηρωική δράση της με σοβαρότατες βλάβες της υγείας της από τη δολοφονική επίθεση με βιτριόλι, αλλά «ξεπληρώνει» τους διώκτες της αποκαλύπτοντας όσα συμβαίνουν δίπλα μας, στους χώρους της μαύρης και ανασφαλούς εργασίας.

Μόνο με συντονισμένους αγώνες των εργαζομένων σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα και ρήξη με τις πολιτικές της λιτότητας, της φτώχειας, της ανεργίας και των ιδιωτικοποιήσεων θα αποτραπεί ο εργασιακός και ασφαλιστικός μεσαίωνας. Οι Αγωνιστικές Παρεμβάσεις, Συσπειρώσεις, Κινήσεις Δημοσίου Τομέα, πιστές στον ασυμβίβαστο συνδικαλισμό, στην οργάνωση των εργαζομένων σε κάθε χώρο δουλειάς και στο συντονισμό των ανεξάρτητων ταξικών συνδικαλιστικών σχημάτων, καλούν κάθε εργαζόμενο να αναλάβει την ευθύνη που του αναλογεί στον κοινό αγώνα.

 

ΟΛΟΙ στην ΑΠΕΡΓΙΑ στις 25/2/2009

ΝΑ ΚΛΕΙΣΟΥΜΕ ΟΛΑ ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ

 

ΝΑ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΟΥΜΕ ΜΑΖΙΚΑ ΚΑΙ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΑ:

~ Πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς. Να ζούμε με αξιοπρέπεια από μία μόνο δουλειά. 1450 ευρώ καθαρός κατώτερος βασικός μισθός. Ενσωμάτωση όλων των επιδομάτων στον βασικό μισθό για να υπολογίζονται στα δώρα και στη σύνταξη.

~ Πλήρη σύνταξη στα 30 χρόνια δουλειάς ίση με τον καταληκτικό μισθό. Κατάργηση των νόμων Σιούφα, Ρέππα, Πετραλιά.  Ενιαία ασφαλιστικά δικαιώματα για όλους τους ασφαλισμένους, χωρίς κατηγοριοποιήσεις σε «παλιούς» και «νέους», χωρίς μειώσεις λόγω διαδοχικής ασφάλισης.

~ Άμεση κάλυψη των ελλειμμάτων των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων από τον κρατικό προϋπολογισμό. Να επιστραφούν τα κλεμμένα!

~ Δημόσια, δωρεάν και υψηλής ποιότητας περίθαλψη και παιδεία για όλους.

~ Όχι στην ελαστική εργασία, στην ωρομισθία, στα stage, στην επενοικιαζόμενη εργασία. Όλες οι ανάγκες να καλύπτονται από μόνιμους υπαλλήλους. Μαζικοί διορισμοί για να προσφέρονται υπηρεσίες ποιότητας από το Δημόσιο – όχι από τους ιδιώτες. Πάλη ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις και στις ΣΔΙΤ. Αλληλεγγύη στην Κ. Κούνεβα. Οι εργαζόμενοι στην καθαριότητα να γίνουν μόνιμοι στις δημόσιες υπηρεσίες και στους οργανισμούς όπου δουλεύουν.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s