Η αναπληρώτρια

Αρθρογράφος: Λιλιάνα Δρίτσα

Η κοπελίτσα στεκόταν διστακτικά στον διάδρομο όταν βγήκε από το κυλικείο του σχολείου ο κυρ-Ανέστης κουβαλώντας μια κούτα με αναψυκτικά. Την πέρασε για μαθήτρια.
-Θέλεις κάτι; τη ρώτησε.
-Το…το γραφείο των καθηγητών, ψέλλισε εκείνη. Ξέρετε πού είναι;
-Καινούργια είσαι; επέμεινε στο λάθος του αυτός. Από ποιό σχολείο;
-Καθηγήτρια είμαι, απάντησε το κορίτσι. Αναπληρώτρια…
-Ααα, στον διάδρομο, δεξιά.
-Ευχαριστώ.
-Τι διδάσκεις; την ρώτησε με περιέργεια. Του φάνηκε τόσο μικρή…
-Μουσική, απάντησε το ίδιο δειλά μα, του φάνηκε, και με κάποια περηφάνια..

Στιγμιότυπο από 2013-05-20 07:46:14Την ξαναείδε στο μεγάλο διάλειμμα. Ήρθε να πάρει έναν χυμό κι ένα κουλούρι.
-Τί έγινε; την ρώτησε φιλικά. Εντάξει; Σου έδωσαν πρόγραμμα; Του φάνηκε μουδιασμένη.
-Ναι, εφτά ώρες την εβδομάδα…
-Λίγες, ε; Η κοπελίτσα κούνησε το κεφάλι της.
-Μου είπαν και για ένα άλλο σχολείο. Εδώ κοντά… Του είπε τη συνοικία. Δεν ήταν καθόλου κοντά.
-Εσύ πού μένεις;
-Προσωρινά στου Ζωγράφου, σε μια θεία μου. Όταν τακτοποιηθώ θα νοικιάσω. Είμαι από τη Θήβα, εξήγησε, αλλά στο νομό μου δεν είχε κενές θέσεις μουσικού…
Το άλλο πρωί ξανάρθε, στο μεγάλο διάλειμμα, πάλι.
-Πώς τα πήγες με τα παιδιά; τη ρώτησε. Έχεις ξαναδιδάξει;
-Μόνο ιδιαίτερα. Καλά είναι τα παιδιά. Βέβαια, δυσκολεύομαι να τα κουμαντάρω ακόμα…Βλέπετε…
-Ναι, γέλασε αυτός, βλέπω, σε θεωρούν συνομήλικη…
Γέλασε κι αυτή. Έσπασε ο πάγος. Σε κάποια στιγμή του είπε:
-Μου θυμίζετε τον πατέρα μου, κύριε Ανέστη. Κι αυτός κολακεύτηκε…

Το κυλικείο έγινε το στέκι της. Τρεις μέρες τη βδομάδα που ερχόταν για μάθημα, όλα της τα διαλείμματα τα περνούσε εκεί-ίσως αισθανόταν ακόμα άβολα με τους άλλους καθηγητές που ήταν παλιοί στο σχολείο… Την τρίτη βδομάδα θυμήθηκε να τη ρωτήσει πώς τα πάει στο άλλο σχολείο.
-Τελικά, τακτοποιήθηκες; Βρήκες σπίτι; Δίστασε.
-Όχι, ακόμα. Ξέρεις ,κυρ Ανέστη(είχαν περάσει στον ενικό),κι από το άλλο σχολείο μου έδωσαν πολύ λίγες ώρες. Ψάχνω να βρω κάτι φτηνό, αλλά δεν είναι τόσο εύκολο…Κοιτάω και για τίποτα ιδιαίτερα…αλλά δεν ξέρω και κόσμο στην Αθήνα…
Του φάνηκε απογοητευμένη. Όμως ,στο άλλο διάλειμμα που την ξαναείδε, έλαμπε ολόκληρη!
-Θα φτιάξω χορωδία, του είπε από τον διάδρομο ακόμα, το συζήτησα και με την Λυκειάρχη. Έχω ξεχωρίσει μερικά παιδιά από κάθε τάξη, θα κάνουμε πρόβες δυο απογεύματα τη βδομάδα και θα παρουσιάσουμε πρόγραμμα στη χριστουγεννιάτικη γιορτή!
Ήταν ενθουσιασμένη. Ο κυρ Ανέστης χαμογέλασε.
-Άντε, κερνάω χυμό να το γιορτάσουμε! Είχε προσέξει πως τις τελευταίες μέρες έπαιρνε μόνο κουλούρι… Την άλλη βδομάδα πρόσεξε πως τα μάτια της ήταν συννεφιασμένα.
-Τί έγινε; Σε βασανίζουνε τα πιτσιρίκια;
-Δεν βρίσκω φτηνό σπίτι, κυρ-Ανέστη…Ούτε και ιδιαίτερα…
Την κοίταξε με θλίψη. «Ποιος έχει λεφτά για μαθήματα πιάνου…», σκέφτηκε.
-Κάτι θα γίνει, μην απογοητεύεσαι… Η κοπελίτσα κούνησε το κεφάλι της κι έφυγε για το μάθημά της.
Τη μεθεπόμενη βδομάδα την είδε για τελευταία φορά. Όχι την συνηθισμένη ώρα του διαλείμματος.
-Τι θέλεις εδώ; τη ρώτησε γελώντας. Αποβολή έφαγες; Χαμογέλασε βιασμένα.
-Ήρθα να σε χαιρετήσω, κυρ-Ανέστη,και να σου πληρώσω έναν χυμό που σου χρωστάω. Φεύγω για Θήβα. Παραιτήθηκα…
Ο κυρ-Ανέστης κούνησε το κεφάλι του. Στο βάθος το περίμενε.
-Δε βγαίνει, ε; Έκατσε σε μια καρέκλα που βρήκε μπροστά της. Φαινόταν πως με κόπο κρατούσε τα δάκρυά της.
-Ούτε για τα εισιτήριά μου δε φτάνουν τα λεφτά που παίρνω κι απ’ τα δυο σχολεία μαζί, είπε με παράπονο. Με τις κρατήσεις…Πού να νοικιάσω και σπίτι…
Την κοίταξε με θλίψη. Θυμήθηκε με πόσο ενθουσιασμό έβγαινε από την τάξη τις προηγούμενες μέρες. «Κυρ- Ανέστη, τα κατάφερα», του ’λεγε, «να δεις τι ήσυχα που κάθονται τώρα! Θα τους μάθω ν’ αγαπάνε την καλή μουσική!» Σηκώθηκε κι άρχισε να ψάχνει την τσάντα της. Ο κυρ-Ανέστης τη σταμάτησε.
-Ήταν κέρασμα, της είπε. Για τη γνωριμία μας. Να με θυμάσαι… Του έδωσε το χέρι.
-Σ’ ευχαριστώ ,του είπε, αν σε φέρει ο δρόμος προς Θήβα… Εκείνη τη στιγμή χτύπησε το κουδούνι και τα παιδιά ξεχύθηκαν στο διάδρομο. Καμιά δεκαριά την κυκλώσανε.
-Είναι αλήθεια, κυρία, ότι φεύγετε;
-Ναι, παιδιά, κατάφερε να πει ,έτοιμη να κλάψει, φεύγω…
-Γιατί ,καλέ κυρία, γιατί φεύγετε;
-Κι η χορωδία μας; ακούστηκε μια φωνή ανάμεσα στις άλλες. Δε θα ’χουμε πια χορωδία, κυρία;
Κάτι τους απάντησε αλλά ο κυρ-Ανέστης δεν μπόρεσε ν’ ακούσει. Μια μεγάλη παρέα παιδιών είχε βγει στο διάδρομο και τραγουδούσε στη διαπασών ένα σκυλάδικο…

Η Λιλιάνα Δρίτσα είναι συγγραφέας, μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών Λιλιάνα Δρίτσα ( Διήγημα)

Advertisements

9 thoughts on “Η αναπληρώτρια

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s