Διακήρυξη των Παρεμβάσεων μπροστά στις Γενικές Συνελεύσεις

Στο σχολείο μέρα με τη μέρα η ζωή γίνεται όλο και πιο δύσκολη. Οι μαθητές μας και οι οικογένειες τους βουλιάζουν στη φτώχεια και την κατάθλιψη. Γονείς χωρίς δουλειά. Παιδιά πεινασμένα. Σχολειά δίχως τα στοιχειώδη. Εκπαιδευτικοί…  Εκπαιδευτικοί περιπλανώμενοι σε δυο και τρία σχολεία κάθε μέρα. Με την ψυχή στο στόμα να προλάβουν το κουδούνι. Αναπληρωτές... Continue Reading →

Σακί άδειο ξανά

Έφυγα. Κρατώντας την ανάσα μου, σφίγγοντας τα δόντια να μη χαθεί η αξιοπρέπεια. Όταν το δάπεδο που πάνω του είχα απλώσει δυο τρεις ασφαλιστικές δικλείδες έγινε καταπακτή, γύρισα πίσω εκεί που σχεδόν ποτέ δεν είχα υπάρξει. Να γλιτώσω νοίκια και κοινόχρηστα, να μαζέψω τα έξοδα, να κόψω, να κόψω. Μα ετούτοι εδώ σου ζητούν να... Continue Reading →

θα προσμένω αυτήν την ώρα

Η αλήθεια είναι ότι ποτέ μου δεν είχα χρήματα, εκτός από εκείνα που μου ήταν απαραίτητα. Πορευόμουν όμως με την αξιοπρέπεια ενός κανονικού ανθρώπου.    Σήμερα, αυτό που κατάφεραν να μου στερήσουν είναι η προσωπική μου ελευθερία και η αξιοπρέπεια να μπορώ να έχω τα απολύτως προσωπικά μου έξοδα χωρίς να περιμένω να μου δώσουν... Continue Reading →

Να το σκοτώσεις το ρημάδι το σπίτι σου

Είμαι 39. Δουλεύω από τα 24. Μέχρι πριν δύο χρόνια πλήρωνα τις εισφορές, τα ΦΠΑ, τους φόρους μου. Μένω σε σπίτι 104 τ.μ. Το μισό μου το έδωσε ο πατέρας γονική παροχή το ’02. Το υπόλοιπο το πήρα με δάνειο. Καλομαθημένη πριγκιπέσα.    Το ’08 χώρισα μετά από 15 χρόνια. Όταν έφυγε από το σπίτι,... Continue Reading →

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑