18 Ιουνίου – Γεν. Συνέλευση

Πάρε τη λέξη μου, δως μου το χέρι σου…

Α. Εμπειρίκος

Σχεδόν όλες οι γενιές που εργαζόμαστε σήμερα στην εκπαίδευση, μεγαλώσαμε έχοντας σαν κοινό παρονομαστή την ελπίδα για την επόμενη μέρα. Ελπίδα για την τελική δικαίωση των αναγκών και επιθυμιών μας, ελπίδα για τις πλειοψηφίες που επιβάλλουν τη θέση τους, ελπίδα για την ήττα της αδικίας στα πεδία των ανθρώπινων κοινωνιών. Ελπίδα για ένα τελικό happy end που χαμογελαστό μας κοιτούσε από μακριά και που με τη δική μας προσπάθεια θα το προσεγγίζαμε. Ελπίδα ότι η ατομική μας προσφορά θα αναγνωριζόταν και θα άλλαζε τα δεδομένα. Αυτή η πατρίδα της ελπίδας των παιδικών μας ονείρων σαρώνεται από τα βίαια κύματα της σημερινής πραγματικότητας.

Παρασυρμένοι σε ένα θολό, άγριο ποτάμι ενός κόσμου που αλλάζει σε κατεύθυνση που δεν θέλουμε να πάμε. Θα αφεθούμε ανήμποροι και ανίκανοι σαν τους μοιραίους του Βάρναλη; Θα συμβιβαστούμε με την πικρία;

Εμείς λέμε όχι!

Γιατί από την άλλη πλευρά της επέλασης των κυβερνώντων, υπάρχει ο κόσμος της εκπαίδευσης και της εργασίας, πολύβουος και απείθαρχος, κατακερματισμένος μα ανυπάκουος, απογοητευμένος αλλά όχι υποταγμένος, έτοιμος να σηκωθεί έστω για λίγο – ηφαίστειο που αφυπνίστηκε – και να αναποδογυρίσει νόμους και υπουργούς, μέτρα και κυβερνήσεις, σχέδια και αναδιαρθρώσεις. Από την άλλη όψη της κακοτυχίας, προβάλλει το ζωντανό σχολείο και η ζωή που βρίσκουν το νόμισμά τους στους αγώνες για το δημόσιο χαρακτήρα της εκπαίδευσης και την παιδαγωγική ελευθερία.

Το ρεύμα της ζωντανής κοινωνίας και της ζωντανής εκπαίδευσης. Είμαστε όλοι εμείς

Γυρίζω λοιπόν στα συντρίμμια, μαζεύω ιδέες αγρίμια…

Γ. Πανουτσόπουλος

Μπροστά στην 77η Γ.Σ του κλάδου το δίκτυο του αυτόνομου – ανεξάρτητου – ριζοσπαστικού συνδικαλισμού βρίσκεται εδώ. Βρίσκεται εδώ κουβαλώντας τα αλφαβητάριά μας, που πέρασαν μέσα από τα εξεταστικά του ’98, μέσα από την μεγαλειώδη απεργία του 2006. Βρίσκεται εδώ, απέναντι σε ολόκληρο το μηχανισμό του επίσημου συνδικαλισμού, απέναντι στις αριστοκρατίες της ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ που διαλέγουν το δρόμο της συναίνεσης, των συμφωνιών με το ΣΕΒ για «αυξήσεις»- ψίχουλα, και της κοινωνικής ειρήνης αφήνοντας ακάλυπτους τους εργατικούς και κοινωνικούς αγώνες.

Η στέρνα των δικών μας παιδαγωγικών οραμάτων δεν πέρασε μέσα από τις κάλπες, αλλά από τις πρώτες γραμμές του αγώνα. Από την οσμή της κιμωλίας και των χημικών. Στους δρόμους, λοιπόν, ζυμώσαμε τις ιδέες : αυτονομία, αλληλεγγύη, παιδαγωγική ελευθερία, κοινωνική και εκπαιδευτική χειραφέτηση. Στους δρόμους ορθώσαμε το συλλογικό μας δίκιο.

Αυτοί οι αγώνες όχι μόνο δεν πήγαν χαμένοι, αλλά αποτελούν διπλή κληρονομιά για το παρόν και το μέλλον μας. Για το παρόν, γιατί χωρίς αυτούς σήμερα ο μισθός μας θα ήταν όσο το δώρο Χριστουγέννων, οι αξιολογητές – επιθεωρητές θα άπλωναν βαριά τη σκιά τους πάνω από τις τάξεις και τις ζωές μας, οι διορισμοί θα γίνονταν με συνέντευξη από το 1991 και η «αποκέντρωση» θα είχε γίνει πράξη από το 1995. Για το μέλλον, για τους αγώνες του αύριο, έχοντας ως αφετηρία μια αγωνιστική εμπειρία και συγκρότηση, αλλά και την αυτοπεποίθηση, ότι στο γαλατικό χωριό της παιδείας τίποτα δεν μπορεί να θεωρείται δεδομένο και πως οι σιδερόφρακτες στρατιές των Ρωμαίων δεν θα περάσουν εύκολες μέρες στις κακοτράχαλες ράχες της εκπαίδευσης.

Σήμερα, δυο σχεδόν χρόνια μετά τη μεγάλη Απεργία του 2006, έχουμε ανάγκη από ένα κίνημα διεκδίκησης και αντίστασης, ανυπακοής και αγώνα, ρήξεων και ανατροπών, δημιουργικότητας και πράξης. Από ένα κίνημα νέου τύπου, που δεν θα περιορίζεται μόνο σε ηρωικές κορυφαίες στιγμές, αλλά θα αγκαλιάζει κάθε στιγμή και κάθε πλευρά της ζωής μας: στην τάξη, στο σύλλογο διδασκόντων, στο σχολείο, στο συνδικάτο, στον ελεύθερο χρόνο μας, στη διαδήλωση, στην κατάληψη, στην απεργία. Ένα κίνημα που θα δώσει ξανά νόημα στις λέξεις: κοινότητα, συλλογικότητα, αλληλεγγύη, αγώνας, νίκη.

Μακριά από τις αρνητικές παραδόσεις και τα βαλτόνερα του επίσημου συνδικαλισμού, ένα τέτοιο κίνημα δεν έχει καμιά σχέση με την αντίληψη της «πρωτοπορίας» και της δράσης αυτών που «ξέρουν καλύτερα», αυτών που αποφασίζουν για τους άλλους, αυτών που δρουν στις πλάτες των άλλων, χρησιμοποιώντας τους, θεωρώντας τους ως πολιτικό κεφάλαιο, που οι ειδικοί της πολιτικής και του συνδικαλισμού έχουν κάθε δικαίωμα να τους αξιοποιούν κατά βούληση.

Μιλάμε για ένα κίνημα, και ταυτόχρονα μια διάχυτη κίνηση μέσα στην εκπαίδευση και την κοινωνία, με κεντρικούς στόχους, με δράση σε διαφορετικές όψεις της καθημερινής ζωής, όπου οι μερικοί και σύμφωνοι με τα ενδιαφέροντα του καθενός αγώνες, θα συνδέονται με τους αγώνες των υπολοίπων και θα εμπλουτίζονται αμοιβαία.

Όχι μια οργάνωση που θα βυθιστεί στη γραφειοκρατία και τους ρόλους. Όχι κέντρα λήψης αποφάσεων και ιεραρχίες. Όχι πολιτικές ομάδες και φωτισμένους θεωρητικούς που τα ξέρουν όλα και «κατεβάζουν τη γραμμή». Η συνείδηση ενός κινήματος βαθαίνει και κατακτιέται μέσα από τη δράση. Όχι ιδεολογική χειραγώγηση αλλά συλλογική ανάπτυξη θεωρίας– δράσης ενάντια στη λογική και πρακτική κάθε «πρωτοπορίας» που θέλει να υποκαταστήσει το κίνημα. Όχι οργάνωση της απελπισίας σε μικρούς πυρήνες κρούσης, αλλά οργάνωση της ελπίδας σε πολλαπλούς και αλληλέγγυους σχηματισμούς σύγκρουσης και δημιουργίας. Όχι μια πολιτική οργάνωση που αναλαμβάνει να «κάνει την πολιτική» για όλους μας, αλλά μια νέα κοινωνική οργάνωση στα σπάργανα, όπου μέσα από την καθημερινότητα, τα προτάγματα, τους αγώνες, τις νέες σχέσεις, ασκεί πολιτική πραγματώνοντας μια νέα πολιτική πρόταση. Την αυτοοργάνωση.

Τα άνθη της κιμωλίας

Ανυπακοή – αντίσταση – απεργία

Δεν θα καλύψουμε ξανά τα κενά και τις ελλείψεις του Υπουργείου το Σεπτέμβρη. Αν δεν διοριστούν έγκαιρα δάσκαλοι και καθηγητές, τα σχολεία θα υπολειτουργήσουν – καμιά υπερωρία σε κανένα σχολείο! Δεν θα τους αφήσουμε να δείχνουν βιτρίνες και να πουλάνε μούρη στην πλάτη μας.

Δεν θα συγκαλύψουμε εμείς το διωγμό των νηπίων από τα νηπιαγωγεία. Νηπιαγωγείο για όλα τα νήπια – προνήπια. Με τους γονείς και το Σύλλογο δίπλα μας, προτάσσουμε την ίδρυση νέων τμημάτων νηπιαγωγείων και τον διορισμό των απαιτούμενων νηπιαγωγών για να καλυφθούν οι ανάγκες.

Δεν θα υποκλιθούμε εμείς, άβουλοι και μοιραίοι, στον αυταρχισμό προϊσταμένων και σχολικών συμβούλων, ούτε στις υπερωρίες, ούτε στις ευέλικτες ζώνες, ούτε στο σπάσιμο ωραρίου, ούτε στα νέα σχέδια της αξιολόγησης. Απέναντι στην ιεραρχία και τον αυταρχισμό της διοίκησης, αντιπαραθέτουμε τη δημοκρατία του Συλλόγου Διδασκόντων.

Δεν θα σιωπήσουμε εμείς για τα χάλια των σχολείων, θα αποκαλύψουμε την πραγματική κατάσταση και τους ενόχους, με ανοιχτές πλατιές καμπάνιες ενημέρωσης και κοινές κινητοποιήσεις.

Δεν μπορεί να ανεχόμαστε πια τις μεσαιωνικές σχέσεις εργασίας, τους συναδέλφους ωρομίσθιους να μένουν απλήρωτοι για μήνες.

Δεν θα λέμε ψέματα στα παιδιά, ότι «οι Δήμοι στο Βυζάντιο ήταν αθλητικά σωματεία» (βιβλίο Ιστορίας Ε΄) ούτε θα αντικαταστήσουμε τη λογοτεχνία με οδηγίες χρήσης καφετιέρας (βιβλίο Γλώσσας Ε΄) και τη συστηματικότητα με το χάος στα Μαθηματικά. Απέναντι στα βιβλία της αμάθειας και των ανισοτήτων, θα απαιτήσουμε νέα αναλυτικά προγράμματα και βιβλία. Θα διαμορφώσουμε ένα ευρύ δίκτυο παιδαγωγικών ομάδων των Συλλόγων που θα σηκώσει το βάρος της συλλογικής έμπρακτης αντίστασης μέσα στις σχολικές τάξεις, που θα διαμορφώσει το έδαφος για να αναπτυχθεί η δημιουργικότητα, η πραγματική καινοτομία της Ζωντανής Εκπαίδευσης, των μάχιμων εκπαιδευτικών της πράξης.

Δεν θα αφήσουμε τους αγώνες χωρίς προετοιμασία. Να πάρουμε ιστορικές αποφάσεις τώρα, σε αυτές τις γενικές συνελεύσεις, για την ίδρυση ισχυρών απεργιακών ταμείων με ενιαίους όρους σε κάθε Σύλλογο, που θα συνενώνονται σε πανελλαδικό δίκτυο.

Δεν θα αφήσουμε τους αγώνες χωρίς συμμαχίες. Και πρώτα απ’ όλα μέσα στους χώρους της εκπαίδευσης. Όλοι πια καταλαβαίνουμε ότι η συμπόρευση είναι προϋπόθεση της νίκης. Διακόσια πρωτοβάθμια σωματεία σε όλη τη χώρα και 150.000 εργαζόμενοι που έρχονται σε άμεση επαφή με εκατομμύρια μαθητές και γονείς – πρόκειται για μια κοινωνική δύναμη, που αν δράσει ενιαία, μαζικά και δυναμικά μπορεί να προκαλέσει ανατροπές και νίκες. Ως πότε θα επιτρέπουμε στις γραφειοκρατίες να κρατούν τους δυο κλάδους διχασμένους; Δεν θα παρακολουθούμε τις συνδικαλιστικές γραφειοκρατίες των ΔΟΕ – ΟΛΜΕ να κωλυσιεργούν και να υπονομεύουν το αίτημα για κοινή συμπόρευση των δυο κλάδων και να εμπορεύονται τον πόθο της βάσης για οργανωτική συνένωση του συνδικαλιστικού κινήματος σε πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπ/ση. Προχωράμε το Σεπτέμβρη – Οκτώβρη σε κοινές συνεδριάσεις Δ.Σ. Συλλόγων Π.Ε. και ΕΛΜΕ, κοινά συντονιστικά τοπικά και κεντρικά, κοινές εκδηλώσεις, ακόμα και έκτακτες κοινές γενικές συνελεύσεις.

Δεν θα καταπιούμε το ασφαλιστικό του δημοσίου και το νέο μισθολόγιο, με μια 24ωρη απεργία της ΑΔΕΔΥ και δυο επετειακές κινητοποιήσεις. Θα εργαστούμε αντίθετα, μέσα από τις γενικές συνελεύσεις, μέσα από τον οριζόντιο συντονισμό συλλόγων και σωματείων αλλά και αγωνιζόμενων κλάδων, να ανοίξουμε το δρόμο για ένα διακλαδικό συντονισμένο αγώνα διαρκείας με κοινές απεργιακές εκρήξεις.

Ένα πραγματικά ανεξάρτητο λαϊκό κίνημα πρέπει να συνδυάζει την αντίσταση με την κατοχύρωση στην πράξη, να συνδυάζει την άρνηση με το θετικό πρόταγμα. Πρέπει να αξιοποιεί όλες τις κατηγορίες των μορφών πάλης. Και την αντίσταση που συνοδεύεται από την άρνηση αυτού που υλοποιούν οι κυρίαρχοι, και τη διεκδίκηση θετικών προταγμάτων, και την εφαρμογή στην πράξη που συνδέεται με την ανυπακοή και το έμπρακτο. Σε αυτά τα πλαίσια γύρω από τα ζητήματα:

  • Της χρηματοδότησης της δημόσιας εκπαίδευσης.

  • Της φοίτησης όλων των νηπίων και προνηπίων στο δημόσιο νηπιαγωγείο.

  • Της ανυπακοής σε αυταρχισμούς των στελεχών εκπαίδευσης και στις υποχρεωτικές υπερωρίες.

  • Της κατάργησης των ωρομίσθιων συμβάσεων.

  • Της απόσυρσης βιβλίων και της έμπρακτης εφαρμογής εναλλακτικών συλλογικών ριζοσπαστικών προγραμμάτων.

Αλλά και με έμφαση στα τρία σημεία της επικείμενης επίθεσης της κυβέρνησης (ασφαλιστικό δημοσίου, αξιολόγηση – κατηγοριοποίηση, μισθολόγιο), μπορούν να διαμορφωθούν οι όροι συμπόρευσης εκπαιδευτικών, γονέων, μαθητών και γενικότερα εργαζομένων. Μπορούν να διαμορφωθούν αυτοτελείς κινηματικές διαδικασίες που θα δεθούν σε ένα μέτωπο παιδείας εργασίας ικανό να διαμορφώσει ρωγμές, ρήξεις και ανατροπές.

Οι πολυποίκιλες κινηματικές δράσεις και αγώνες πρέπει να συνενωθούν και να κορυφωθούν σε ένα μεγάλο διακλαδικό-πανεκπαιδευτικό απεργιακό μέτωπο διαρκείας με τα χαρακτηριστικά της κλιμάκωσης, που θα χρησιμοποιεί όλες τις μορφές από το τοπικό και παλλαϊκό συλλαλητήριο, τις παραστάσεις και τις καταλήψεις, ως τις επαναλαμβανόμενες απεργίες διαρκείας. Γι’ αυτό εργαζόμαστε και προετοιμάζουμε τους όρους για ένα μαζικό, πανεκπαιδευτικό – διακλαδικό παρατεταμένο απεργιακό αγώνα διαρκείας (που θα στηρίζεται στις ΓΣ και όχι σε αποφάσεις ΔΣ) με συντονισμό αγωνιζόμενων κλάδων ανεξάρτητο από την ΑΔΕΔΥ. Αγώνα που θα στοχεύει σε ρήξεις – συγκρούσεις και ανατροπές. Μόνο έτσι μπορούμε να πετύχουμε την ανατροπή αυτής της πολιτικής και την απόσπαση κατακτήσεων για τον κόσμο της Εργασίας. Είναι αυτονόητο, ότι, έκτακτες εξελίξεις στα μέτωπα του ασφαλιστικού, του μισθολογίου, της αξιολόγησης, της αποκέντρωσης, θα επιταχύνουν και θα οξύνουν το χαρακτήρα της σύγκρουσης.

Να φυσήξουν ξανά

οι άνεμοι της συλλογικότητας, της αλληλεγγύης και του αγώνα

ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΜΑΣ

ΤΕΤΑΡΤΗ 18 ΙΟΥΝΗ ΣΤΙΣ 8:30 ΣΤΟ 1Ο ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s